Każdy w Polsce chyba słyszał o Baraniej Górze (1220 m). Nawet jeśli mieszka daleko na nizinach i góry go w ogóle nie interesują, to pamięta ze szkoły, że właśnie pod tym beskidzkim szczytem wypływa królowa polskich rzek - Wisła.

Rzeczywiście, na zachodnich stokach tej góry, niedaleko szczytu, wypływa potok Wątrobny, dający początek Białej Wisełce, a nieco na południe – Czarna Wisełka. Oba te potoki opływają boczne ramię Przysłopu (1021 m) i łączą się w rejonie Czarnego, przyjmując nazwę Wisła.



Barania Góra to także drugi co do wysokości wierzchołek w polskiej części Beskidu Śląskiego, licznie odwiedzany przez turystów węzeł wielu szlaków. Jej dzikie stoki to rezerwat leśny boru dolno- i górnoreglowego z przewagą jodły, świerka i buka, których wiek sięga 200 lat. Można tu również znaleźć wspaniałe, 300-letnie jesiony, a także wtórnie wprowadzone limby i stanowiska kosodrzewiny.

Dla turystów odwiedzających Baranią Górę miała ona jednak zawsze mankament – brak ładnego widokowego miejsca. Rzeczywiście, sam wierzchołek, jak i jego bliższe i dalsze otoczenie jest pozbawione widokowych polan. Dawniej ciekawą panoramę na prawie cały Beskid Śląski i część Żywieckiego można było obejrzeć, wdrapując się na stojącą na szczycie wieżę triangulacyjną. Jednak dość już leciwa konstrukcja runęła i przez długi czas z Baraniej Góry nie można było właściwie wiele zobaczyć. Dlatego też przed kilku laty wybudowano tu solidną wieżę z platformą widokową, dzięki której w pogodne dni można podziwiać piękną panoramę.



Taki szczyt jak Barania Góra nie może nie mieć swojego schroniska. Jest zatem, ale nie w bezpośrednim sąsiedztwie szczytu, tylko znacznie poniżej, na południowo-zachodnim zboczu, ponad źródłową częścią Czarnej Wisełki, niespełna godzinę drogi od wierzchołka.

Schronisko pod Baranią Górą - pierwszy obiekt w tym miejscu (określonym jako "na Przysłupiu") wybudowano ok. 1903 r. i był to drewniany domek myśliwski arcyksięcia Fryderyka Habsburga. Pod koniec I wojny światowej budynek został doszczętnie zdewastowany i w takim stanie znajdował się aż do 1923 r., kiedy to Górnośląski Oddział PTT w Katowicach rozpoczął zabiegi o wynajęcie go na schronisko. W końcu udało się go wydzierżawić, odremontować i 15 lipca 1925 r. nastąpiło uroczyste otwarcie schroniska pod Baranią Górą. Pasjonaci narciarstwa wybudowali przy schronisku niewielką skocznię i organizowano kursy narciarskie dla młodzieży. Myślano też o rozbudowie obiektu, lecz plany te przekreśliła wojna. Na szczęście okres okupacji schronisko przetrwało bez większych zniszczeń.

Obiekt dysponuje obszerną jadalnią, bufetem (8.00-20.00) i kuchnią, a także punktem sprzedaży pamiątek i wydawnictw turystycznych, salą TV, bilardem, wypożyczalnią sprzętu narciarskiego (obok niewielki wyciąg). Ceny noclegów (pokoje 2-4- i wieloosobowe) zaczynają się od 18 zł. Łączność ze schroniskiem i ewentualna rezerwacja miejsc - tel. 033/8553715. Na miejscu dyżurka ratownika GOPR.

Przy schronisku pod Baranią Górą działa również niewielkie Muzeum Historii Turystyki Górskiej założone przez zmarłego w sierpniu 1995 r. wybitnego działacza PTTK, popularyzatora turystyki górskiej, autora wielu publikacji, przewodników i map - Edwarda Moskałę. W muzeum zgromadzono ciekawe pamiątki, dotyczące rozwoju turystyki w rejonie Baraniej Góry i nie tylko, od czasów pionierskich po dzień dzisiejszy. 200 m niżej, przy szlaku z doliny Czarnej Wisełki założono z kolei Izbę Leśną prezentującą przyrodę Beskidu Śląskiego (11.00-16.00).